Ne elimizle tutabiliriz zamanı ne de biten hayatların son buluşunu.Her faninin ölümü bir yaprak gibi kopmakta ömrümüzden.Güz mevsiminde kayıtsızca düşen yaprakların kime minneti olabilir.Yahut kim sorumludur bir saman çöpünün su üzerinden biçare gidişine.Hani insan hiç ummadığı bir anda bir haberle sarsılır.Ya da ansızın gelen bir haber tüm dünyaya bağlanmışlıkları ‘’kırt’’ diye kesiverir.Çok zaman her birimizin bir yerlerde gözlerimizin aşina olduğu bir söz vardır:Dost istersen ALLAH yeterKılavuz istersen Peygamber yeterZenginlik istersen kanaat yeterNasihat istersen ölüm yeter…Bütün hepsine eyvALLAH.Ama son satır var ya! ‘’Nasihat istersen ölüm yeter.’’ Aslında ölüm nasihatten de ileri. Hep genç kalacakmışız gibi bir edanın en vurucu ve en tesirli silahıdır ölüm.Bütün heveslerin ve bütün hırsların kursağa döndüğü ve insanın dar ihtiraslarında sayısız renklerin önce solgunlaştığı ve sonra da yok olduğu bir andır tefekkür-i mevt.Tefekkür-i mevt…Penceremin buğusunun ömrü kadardır aslınd

İçeriğin Devamı Sadece Üyeler İçindir!
Üye Olmak İçin Tıklayın