Abdullah, Abdûlmuttâlib'in erkek çocuklarından sekizincisi idi. Sîret ve surette diğer kardeşlerinden çok farklıydı. Dünyaya gelir gelmez babasının alnında parlayan Nuru Muhammedi, onun alnına geçmişti. Bu nur, yüzüne hârika bir güzellik ve müstesna bir tatlılık bahsetmişti. Ama hiç kimse, bu güzellik ve tatlılığın nereden ve niçin geldiğinin farkında değildi. Abdûlmuttâlib 'in, Oğullarıyla Konuşması Artık oğullarının 10'u da büyümüştü. Va'dini unutmayan Abdûlmuttâlib, onları bir gün bir araya topladı ve işin hikâyesini anlatarak, içlerinden birini kurban etmesi gerektiğini bildirdi. Hepsi de tereddütsüz razı oldular. Sonra da babalarına sordular: Peki nasıl yapalım bunu?.. Kimin kurban edileceğini nasıl tesbit edelim?' Abdûlmuttâlib, böyle bir durumda nasıl yapılması gerektiğini biliyordu. Şöyle dedi: Her biriniz birer ok alın, üzerine kendi isminizi yazın ve okları bana verin! İtaatkâr çocuklar, babalarının emrini derhâl yerine getirdiler. Her biri okdanlığın

İçeriğin Devamı Sadece Üyeler İçindir!
Üye Olmak İçin Tıklayın