Bedir Savasi - Bedir Savasi nedir kimlerle oldu aciklamasi anlami hakkinda bilgiler

Hicretin ikinci yilinda Ramazan ayinda sevgili Peygamberimizin, Mekkeli müsriklerle yaptigi ilk savas. Mekke ile Medine arasinda Bedir kuyularinin bulundugu mahalde vuku buldugu için, Bedir Savasi olarak anilir. Peygamber efendimizi gören ve sohbetinde bulunan ilk Müslümanlar (Eshab-i kiram) içinde Bedir Savasina katilan 313 sahabinin ayri bir yeri ve derecesi vardir.

Hicretin ikinci yili (M.624) Ramazan ayinda Ebu Süfyan reisligindeki büyük bir Kureys kervaninin sam’dan Mekke’ye dönmekte oldugunun haber alinmasi üzerine, Peygamberimiz Muhammed aleyhisselam bu kervandaki mallari ganimet olarak almak için bir ordu toplayarak Safra denilen yere kadar geldi. Bu orduda, çesitli vazifelerle civara gönderilenler hariç, 305 kisi vardi. Bunlarin 64’ü Muhacirlerden, kalani Ensardan (Medineli Müslümanlardan) idi. Orduda üç at, 70 deve mevcuttu. Develere nöbetlese binerek ilerlerlerdi. Peygamberimiz Muhammed aleyhisselam dahi Ali bin Ebi Talib ve Zeyd bin Harise (radiyallahü anhüm) ile beraber bir deveye sirayla binmistir. Muhacirinin beyaz sancagi, Mus’ab ibni Umeyr’e verilmisti. iste, daha sonralari bütün dünyaya yayilan ve gittikleri yerlerde muzaffer olarak tarihe nam salan islam ordularinin birincisi, bu ordudur.

Bu arada, islam ordusunun kervani üzerine gelmekte oldugunu ögrenen Ebu Süfyan bir taraftan yolunu degistirirken, diger taraftan Zamzam ibni Amril-Gaffar’i ücretle tutarak, Mekke’ye haber vermeye ve imdad istemeye gönderdi. Zamzam Mekke’ye vardiginda, Kureys’in ileri gelenleri hazret-i Abbas’in kiz kardesi Atike’nin üç gün önce gördügü ve Kureys’e bu günlerde büyük bir bela gelecegi seklinde tabir edilen rüya sebebiyle birbirlerine düsmüslerdi. Zamzam’in; “Ey Kureys, çabuk yetisiniz! Yoksa sam kervani Müslümanlarin eline düser ve bütün maliniz gider!”diyerek feryad etmesi üzerine, çekismeyi birakarak derhal bir ordu topladilar. Hemen hemen hepsi atli veya develi olan bu ordunun 1000 kisiye yakin olan mevcudu, o zamanin ileri harp aletleri ile silahlanmisti. Ebu Leheb ve Ebu Süfyan hariç, Kureys’in bütün ileri gelenleri orduya istirak ederek silah, malzeme ve mühimmat ile desteklemislerdi. Bu ordu yoldayken, Ebu Süfyan’in kervani sahil yolundan sag salim Mekke’ye getirdigi haber alininca geri dönmek isteyenler olduysa da, Ebu Cehil’in korkaklik ve kaçmakla itham ederek agir hakaretlerde bulunmasi üzerine mecburen yollarina devam ettiler. Ancak birkaç kisi geceleyin Mekke’ye dönebildi.

Bu arada Peygamber efendimiz de, Mekke’den hareket eden büyük bir ordunun kendilerine karsi gelmekte oldugunu ögrendi. Kervana el koymak için yola çikmis bulunan islam ordusunun ileri gelenleri ile Medine’ye dönmek veya dönmemek hususunda istisare etti; Ensarin fikirlerini sordu. Bunun üzerine söz alan hazret-i Sa’d ibni Muaz; “Ya Resulallah, biz sana inandik! Allah katindan getirdigin seylerin hak olduguna itimat ve iman eyledik. Sana itaat  etmeye ve emirlerine kesinlikle uymaya söz verdik. Artik siz ne dilerseniz emrediniz. Seni gönderen Allah hakki için, eger denize girersen, seninle beraber gireriz, hiçbirimiz geri kalmayiz. Biz düsmana karsi varmaktan çekinmeyiz. Savas aninda geri dönmeyiz. Biz, sabredenlerdeniz ve sadiklardaniz. Cenab-i Hak’tan bizden memnun olacaginiz isler göstermesini niyaz ederim. Hemen Allahü tealanin bereketi ile bizimle murad ettiginiz tarafa hareket buyurunuz!” seklindeki sözleriyle Ensarin sadakat ve samimiyetini dile getirdi. Bunun üzerine Peygamber efendimiz de fevkalade memnun olarak, islam ordusuna Bedir kuyularina dogru hareket emrini verdi.

Kureys ordusu daha önce gelip Bedir suyunu zaptetmisti. islam ordusu kumlari son derece kaygan olan bir mevkide durdu. Susuzluk sikintisi basgösterdi. Peygamber efendimiz, o mevkide birkaç yeri isaret ederek Kureys ileri gelenlerinden bazilarinin harp esnasinda öldürülecegi yerler olarak söylemis, aynen söyledigi gibi olmustur. Ertesi gün, Ramazan ayinin on yedinci  Cuma günü sabahleyin yagan siddetli yagmur, su sikintisini giderip sel olup akti. islam ordusu Bedir kuyularinin en nihayetindeki kuyunun önünde toplandi. Peygamber efendimiz için hurma dallarindan bir gölgelik yapildi. Bedir’de karsi karsiya gelen bu iki ordunun askerlerinin pekçogu birbirleriyle çok yakin akraba idiler. Kardeslerden biri bir tarafta, digeri öbür tarafta; baba bu yanda, ogul öbür yanda; amca yegene, yegen amcaya karsi savasmak için hazir bekliyordu.

Her iki ordu, harp meydaninda karsi karsiya gelip saf bagladilar. Peygamberimiz islam ordusunun saflarini bizzat kendi elleriyle düzelterek; “Ben emretmedikçe düsman üzerine hücum etmeyiniz. Fakat ok menziline iyice girdiklerinde ok atiniz.” diye emir verdi. Bu arada Kureys tarafindan atilan bir ok hazret-i Mihca’yi sehid etti. Bedir Muharebesindeki ilk sehid, bu zattir. Nihayet Kureys ordusundan Utbe ibni Rebia, bir tarafina biraderi seybe’yi diger tarafina oglu Velid’i alarak, islam ordusundan er diledi. Bunlara karsi gelen Medineli üç Müslüman, Eshaptan hazret-i Avf ile Muaz ve Abdullah ibni Revaha’yi kendi denkleri görmedigi için reddederek, “Ya Muhammed! Bize denk ve akranimiz olan amcazadelerimizi gönder.” diye bagirdi. (O zamanlar Mekkeliler, Medinelilere çiftlikle ugrastiklari ve pek çogu okuma-yazma bilmedikleri için hakaret gözüyle bakarlardi).

Bunun üzerine Peygamber efendimiz; “Kalk ya Ubeyde, kalk ya Hamza, kalk ya Ali.” diyerek, Ubeyde’yi Utbe’nin, Hamza’yi seybe’nin ve hazret-i Ali’yi Velid’in üstüne gönderdi. (Hazret-i Ubeyde, o tarihte 63 yasindaydi.) Kisa bir vurusmadan sonra üç Kureyslinin üçü de öldürüldü. Ayagindan agir yaralanan Ubeyde ise harpten sonra Medine’ye dönerken yolda sehid oldu. Bu teke tek vurusma esnasinda hazret-i Ebu Bekr Kureys ordusu içinde oglu Abdurrahman’i görerek meydana çikip onunla çarpismak için izin istediyse de, Peygamberimiz; “Ya Eba Bekr! Bilmez misin ki, sen benim, görür gözüm ve isitir kulagim yerindesin.” diyerek müsade etmedi.

Bundan sonra iki taraf saflar halinde birbirine karsi yürümeye ve oklar atmaya basladilar. Bu sirada Peygamberimiz Muhammed aleyhisselam, kendi için hurma dallarindan yapilan haymede; “Ya Rabbi bana vad ettigin nusreti ver!” diye yalvarip dua ederken, Kamer suresinin 45. ayeti vahiy olundu. “Yakinda o cemiyet bozulacak, onlar arkalarini dönüp kaçacaklardir.” mealindeki bu ayet üzerine; “Müjde ya Eba Bekr! iste Allah’in yardimi imdadimiza geldi.” diyerek zirhini giyindi ve haymeden (gölgelikten) disari çikti. Bir avuç ufak taslar alarak Kureys ordusuna dogru atti. Bunlarin her biri bir Kureys askerinin gözüne, burun deligine isabet ederek onlari sersem etti. Bundan sonra Eshabina; “Haydi, simdi siddetli hamle ve hücum ediniz.” emrini verdi. Eshab-i kiramin hepsi dalkiliç olarak ileri kostular. Her tarafa yaptiklari hamle ve hücumlarla düsman saflarini darmadagin ettiler. Kureys’in pekçok ileri gelenleri, hazret-i Hamza ve Ali’nin (radiyallahü anhüm) kiliçlari ile can verdiler.

Bu arada hazret-i Abdurrahman ibni Avf’in sag ve solunda yer alan iki genç Müslüman, ondan kendilerine Ebu Cehil’i göstermelerini istediler. Bunlar, Medineli Afra Hatun’un ogullarindan Muaz ve Muavvez isimli, Ebu Cehil’i öldürmek için Allah’a söz vermis iki fedai kardes idiler. Kureys ordusunun içinde etrafini saran Beni Mahzum kabilesi savasçilariyla birlikte, “Anam beni bugün için dogurmustur.” diye bagirarak Mekkelileri gayrete getirmeye çalisan Ebu Cehil’i, Abdurrahman ibni Avf'in (radiyallahü anh) isaretiyle taniyarak derhal oraya kostular ve üst üste yaptiklari hamle ve hücumlarla yere serdiler. Bir miktar daha harb edip, birçok düsmani öldürdükten sonra kendileri de sehid edildiler. O esnada Peygamber efendimizin; "Kim bize Ebu Cehil’den bir haber getirir?" diye sormasi üzerine, muharebe meydanina kosan hazret-i Abdullah ibni Mes’ud, Ebu Cehil’i ölmek üzereyken buldu ve sakalindan tutarak boynuna basti. Müslümanlarin en azili düsmani olan Ebu Cehil, o durumda bile kendi ölümünü bir kenara birakarak, “Hangi taraf üstün.” diye sordu. “Nusret ve üstünlük Müslümanlardadir.” cevabini alinca bütün kinini dile getirerek; “Efendine (hazret-i Muhammed’e) söyle ki, simdiye kadar O’nun düsmani idim. simdi düsmanligim bir kat daha artti!” deyince, basi kesilerek Peygamber efendimize getirildi. Bunun üzerine Peygamber efendimiz; "Bu ümmetin Fir’avn’i iste budur." diyerek Allahü tealaya sükürler etti.

Kureys ordusunun basi olan Ebu Cehil’in öldürülmesinden sonra, Mekkeliler dagildilar. Firar edebilenleri kurtuldu, edemiyenleri öldürüldü veya esir edildi. islam tarihinin bir dönüm noktasi olan Bedir Muharebesi Müslümanlarin galibiyeti ile neticelendi. Bu savasa kadar Müslümanlar devamli eziyetlere ugramislar, çektikleri eza ve cefalar dayanilmaz duruma gelince vatanlarini, evlerini, barklarini terk ederek göç etmislerdi. Bedir Savasi, bu durumu degistirmis ve Müslümanlarin mücadele gücünü artirmis, onlari üstün hale getirmistir. Müslümanlardan Bedir’de 14 kisi sehid oldu. Karsi taraftan 70 kisi öldü, 70 kisi de esir edildi. Pekçok ganimet  alindi.